هیچ کس به عکاسی شما اهمیت نمی دهد
حقیقت تلخ: چرا هیچکس به عکاسی شما اهمیت نمیدهد؟
در دنیایی که روزانه میلیاردها تصویر تولید و بلعیده میشوند، تد فوربس جملهای را مطرح میکند که مانند یک سیلی بیدارکننده است: «هیچکس به عکاسی شما اهمیت نمیدهد!». این آغاز سفری است برای درک اینکه هنر عکاسی فراتر از فشردن یک دکمه، مسیری برای یافتن «معنا» در میانه ابهام است.
۱. مواجهه با واقعیت: اشباع بصری
این یک حقیقت است؛ هیچکس علاقهای به دیدن صرفِ عکسهای شما ندارد و به کار هیچکس اهمیت نمیدهد. دنیا امروز از عکاس، نوازنده و فیلمساز اشباع شده است و این موضوع ممکن است در نگاه اول حس ناکامی ایجاد کند. اما این یک «پیشفرض تلخ» است، نه لزوماً یک «حقیقت مطلق»؛ زیرا آنچه اهمیت دارد تعداد هنرمندان نیست، بلکه «تأثیرگذاری» اثر است.
۲. از «تعداد لایک» تا «خلق معنا»
ما در عصر و پیچیدهای زندگی میکنیم که هنر، بیش از هر زمان دیگری، وظیفه ایجاد آگاهی و کمک به هویتیافتن ما را بر عهده دارد.
تله لایکها: هدف اصلی باید تولید «معنا» باشد؛ اثری که حتی برای یک نفر تفاوت ایجاد کند.
موهبت نادیده گرفتهشدن: به قول سال لایتر، نادیده گرفتهشدن یک موهبت است؛ زیرا به هنرمند اجازه میدهد بدون فشارِ وایرال شدن، با صبر و تلاش مستمر به بلوغ برسد.
۳. عکاسی به مثابه یک «پروژه»، نه یک «سرگرمی»
برای فراتر رفتن از سطح، باید به قول جان فری «دیگر عکس آسان نگرفت» . عکاسی واقعی چیزی فراتر از چند ساعت پرسه زدن در آخر هفته است؛ عکاسی یعنی تعهد به یک «پروژه» و خلق یک مجموعه کار بزرگتر که خود را در آن تحت فشار قرار میدهید تا عمیقتر ببینید.
۴. مسئولیت اخلاقی و زیباییشناسی
یکی از چالشهای بزرگ، عکاسی از سوژههای حساس مانند فقر است. نباید به بهانه فقر، کرامت انسانی را مخدوش کرد. به قول سباستیائو سالگادو، سوژهی ما در همان سیارهای زندگی میکند که آسمانی شگفتانگیز دارد؛ بنابراین وظیفه ما نشان دادن او در «شأن خودش» است، حتی در میانه فقر مادی.
۵. چالشِ «نشان دادن» به جای «تکیه کردن»
مانند استیو جابز که معتقد بود نباید برای فهمیدن نیازها به مردم تکیه کرد، هنرمند نیز باید آنچه را که متفاوت است به مردم «نشان دهد». این کار آسان نیست و نیاز به پیگیری مداوم دارد تا بفهمید واقعاً چه چیزی برای گفتن دارید.
۶. عکاسی به مثابه «سبک زندگی»
در نهایت، سبک عکاسی را نمیتوان از دیگران آموخت. عکاسان بزرگ، عکاسی را نه به عنوان یک تکنیک، بلکه به عنوان یک «روش کار» و «سبک زندگی» برگزیدهاند. به قول دایان آربوس: «یک عکس، رازی درباره یک راز است. هرچه بیشتر بگوید، کمتر میدانید».
سخن نهایی
بایستی از مرز «عکاسی برای دیده شدن» عبور کرد و به قلمرو «عکاسی برای فهمیدن» رسید. بقای فرهنگ ما به آثاری وابسته است که دارای معنا هستند . دوربین ابزاری است که به آدمها میآموزد تا بدون دوربین ببینند.